معرفی و توضیحات
مبحث ۱۱ مقررات ملی ساختمان با عنوان طرح و اجرای صنعتی ساختمان‌ها، با هدف توسعه روش‌های صنعتی در ساخت‌وساز، افزایش بهره‌وری، ارتقای کیفیت، کاهش زمان اجرا و حرکت به سوی توسعه پایدار تدوین شده است. صنعتی‌سازی ساختمان رویکردی است که در آن از قطعات و اجزای استاندارد، مدولار و تولیدشده در کارخانه استفاده می‌شود تا فرآیند طراحی، تولید و اجرای ساختمان با کیفیت، سرعت و دقت بیشتری انجام گیرد.
ویرایش ۱۴۰۰ این مبحث با بهره‌گیری از تجربیات کشورهای پیشرفته و متناسب با شرایط صنعت ساختمان ایران، ضوابط لازم برای صنعتی‌سازی پروژه‌های ساختمانی را ارائه می‌کند. در این ویرایش، پروژه‌ها به دو گروه ساختمان‌های غیرانبوه و پروژه‌های بزرگ ساختمانی (انبوه‌سازی) تقسیم شده‌اند و برای هر گروه، الزامات و معیارهای اختصاصی در نظر گرفته شده است.
یکی از ویژگی‌های مهم این مبحث، ارائه شاخص تکمیلی صنعتی‌سازی ساختمان است. در این روش، علاوه بر الزامات اجباری، مجموعه‌ای از معیارهای امتیازی تعریف شده که بر اساس آن، میزان صنعتی بودن ساختمان در سه سطح مختلف ارزیابی می‌شود. این شاخص می‌تواند مبنایی برای ارزیابی پروژه‌ها و بهره‌مندی از مشوق‌های مرتبط با صنعتی‌سازی ساختمان باشد.
در این ویرایش، علاوه بر توجه به بهره‌وری منابع، افزایش سرعت ساخت، بهبود کیفیت و یکسان‌سازی فرآیند اجرا، بر حفاظت از محیط زیست و توسعه پایدار نیز تأکید شده است. همچنین الزامات فنی و اجرایی برخی روش‌های ساخت صنعتی به‌صورت مستقل ارائه شده تا مهندسان و مجریان بتوانند متناسب با شرایط هر پروژه، مناسب‌ترین فناوری و شیوه اجرا را انتخاب کنند.
فهرست عناوین
- ۱- کلیات
- ۲- صنعتی‌سازی پروژه‌های ساختمانی غیرانبوه کوچک
- ۳- صنعتی‌سازی پروژه‌های ساختمانی غیرانبوه متوسط
- ۴- صنعتی‌سازی پروژه‌های بزرگ ساختمانی
- ۵- ضوابط حمایت از محیط زیست
- ۶- الزامات فنی و اجرایی تعدادی از روش‌های ساخت صنعتی
پیوست‌ها
- پیوست ۱: مفاهیم صنعتی‌سازی ساختمان
- پیوست ۲: برخی از مصادیق صنعتی‌سازی ساختمان
- پیوست ۳: منافع حاصل از صنعتی‌سازی ساختمان
- پیوست ۴: چک‌لیست‌های ارزیابی
- پیوست ۵: نمونه‌هایی از نحوه تعیین درجه صنعتی‌سازی ساختمان‌ها
